Bęben z głowicami latającymi

Sztywne związanie głowicy z korpusem bębna nie gwarantuje niezawodnej pracy urządzenia przy bardzo małych odległościach (rzędu kilku mikrometrów) czoła głowicy od powierzchni wirnika, wymaganych jako jeden z warunków osiągnięcia większych gęstości zapisu. Nierówne nagrzewanie się poszczególnych elementów bębna w czasie pracy, różne współczynniki rozszerzalności cieplnej materiałów użytych na te elementy, odkształcenia wewnętrzne w materiałach oraz inne czynniki mogłyby bowiem doprowadzić do zetknięcia się głowic z warstwą magnetyczną i spowodować ich wzajemne zniszczenie. Dlatego dzisiaj już powszechnie stosuje się w bębnach głowice latające, które eliminują tę wadę. Zapewniają one bezawaryjną pracę przy bardzo małych odległościach (rzędu 2,5 ¡.im), w dużym zakresie zmian temperatury i bez zwiększania dokładności układów łożyskowania wirnika.

Zasadę działania głowicy latającej przedstawiono na rys. 10.4. Wirnik bębna, obracając się, powoduje obwodowy ruch powietrza. Między elementem nośnym, zwanym tutaj stopką, a powierzchnią wirnika istnieje szczelina w kształcie klina, w której – na skutek lepkości wirującego wraz z wirnikiem powietrza – wzrasta ciśnienie, odpychające stopkę od wirnika. Siła odpychająca jest równoważona układem sprężyn zawieszenia głowicy, dając w rezultacie „latanie” stopki w stałej, kilkumikrometrowej odległości od powierzchni wirnika.

Głowice latające są mocowane bądź na stałe w korpusie bębna, bądź też na mostkach przesuwanych wzdłuż tworzącej wirnika. W pierwszym przypadku każdej ścieżce odpowiada jeden zespół pisząco-czytający, w drugim jeden zespół jest ustawiany kolejno na wielu ścieżkach, zgodnie z programem zadanym przez maszynę.

Przykładami ilustrującymi obydwa rozwiązania mogą być pamięci bębnowe PB-7 (rys. 10.5) i PB-6 (rys. 10.6), opracowane w Instytucie Maszyn Matematycznych. Podstawowe zespoły bębnów w tych pamięciach nie różnią się zasadniczo od przedstawionych na rys. 10.3, z wyjątkiem głowic. W pamięci PB-7 każdej ścieżce odpowiada zespół pisząco- -czytający, przy czym na jednej stopce głowicy latającej znajduje się 6 takich zespołów. Natomiast w pamięci PB-6 zamontowano zaledwie 20 głowic latających (każda z jednym zespołem pisząco-czytającym), jednakże na skutek możliwości przesunięcia ich do każdego z 32 położeń obsługują one aż 640 ścieżek. Do ‚przesuwania głowic służy precyzyjny przesuwnik hydrauliczny. Przy dwukrotnie większej – w porównaniu z bębnem B-3 – powierzchni warstwy rejestrującej uzyskano w pamięci PB-6 20-krotnie większą pojemność.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply