Gęstość informacji na jednostkę powierzchni rejestrującej

Ważnym parametrem zapisu jest gęstość informacji na jednostkę powierzchni rejestrującej. Jest ona iloczynem gęstości informacji na ścieżce i gęstości ścieżek. Jeżeli czynna powierzchnia warstwy rejestrującej ma szerokość D mm i długość L mm, to jej pojemność w bitach wyraża się wzorem

przy czym: liczba ścieżek na 1 mm szerokości warstwy, l -liczba bitów na 1 mm długości warstwy. W obecnie produkowanych pamięciach stosuje się zapis z gęstością l w granicach 30-100 bitów/mm i gęstością d wynoszącą do 5 ścieżek/mm, co odpowiada gęstości 150-500 bitów/mm2. Przewiduje się, że w roku 1972 będzie osiągnięta gęstość 1500 bitów/mm2.

Innym ważnym parametrem jest prędkość przesyłania informacji, zależna wprost proporcjonalnie od gęstości zapisu wzdłuż ścieżki i prędkości przesuwu nośnika. W przypadku układu z jedną głowicą (przesyłanie jednokanałowe) prędkość zapisu lub odczytu w bitach na sekundę wyraża się wzorem

W pamięciach o większej liczbie głowic prędkość przesyłania informacji można zwiększyć przez zastosowanie równoczesnego zapisu (względnie odczytu) na pewnej liczbie ścieżek, zwykle odpowiadającej liczbie bitów znaku (6-9 bitów). W tym przypadku wielkość ta jest zarazem współczynnikiem zwielokrotnienia prędkości przesyłania informacji w stosunku do przesyłania jednokanałowego. Dla przykładu w najnowszych pamięciach dyskowych osiąga się prędkość przesyłania informacji (w jednym kanale) przekraczającą 6 •10″ bitów/s.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply