Głowice.

Uzyskanie zapisu o dużej gęstości jest możliwe dzięki zbliżeniu głowic do styku z powierzchnią dysku lub – najczęściej – na odległość kilku mikrometrów. W pamięciach dyskowych powszechnie stosuje się głowice latające, unoszące się w odległości 2,5-5 ¡im nad powierzchnią warstwy magnetycznej.

Podobnie jak w bębnie, podczas ruchu dysku tworzy się klin powietrza między płaskim dyskiem a odpowiednio ukształtowaną stopką głowicy. Działa on ną stopkę siłą aerodynamiczną, którą dla małych przesunięć można porównać do nacisku sprężyny o dużej sztywności. Siła ta jest równoważna przez układ sprężynowy lub ciśnieniowy, dociskający głowicę w kierunku dysku.

Powietrze w szczelinie między stopką a dyskiem oddziela od siebie współpracujące powierzchnie i działając jak smar chroni je przed zatarciem. Zachowanie stałej odległości stopki głowicy od powierzchni warstwy magnetycznej na całej długości ścieżki wymaga od niej trzech stopni swo-

body, umożliwiających dopasowanie się stopki do ewentualnych nierówności powierzchni warstwy. Zawieszenia głowic wszystkich nowoczesnych pamięci dyskowych spełniają ten postulat.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply