Łączenie dysków

Dyski łączy się w większe zespoły (niekiedy do 72 dysków), osadzone na wspólnym wale. Ze względu na stabilność pracy głowicy nie powinno występować „bicie” czołowe dysków. Uzyskanie idealnie płaskiej powierzchni swobodnego dysku i prostopadłości jego powierzchni czołowej do osi obrotu jest jednak poważnym problemem technologicznym. Dlatego też „bicie” dysku pozostaje zwykle dość duże, a ewentualne jego skutki kompensuje odpowiednie zawieszenie głowicy.

Praca głowic latających w niewielkiej odległości od warstwy magnetycznej wymaga małej chropowatości powierzchni warstwy, w granicach 12-14 klasy ISO (gładkość szkieł optycznych). W przypadku pracy głowic w styku z warstwą musi być zapewniona odpowiednia jej twardość, zapo-

biegająca szybkiemu zużyciu. Do pracy bezstykowej powszechnie stosowanym materiałem na warstwy są tlenki żelaza j’-Fe203, dla których spoiwem są żywice epoksydowe lub tworzywa termoutwardzalne. Do pracy w styku stosuje się pokrycia nikłowo-kobaltowe.

Narzucony przez płaską konfigurację warstwy magnetycznej koncentryczny rozkład ścieżek na dysku jest czynnikiem umożliwiającym pełne wyzyskanie warstwy do rejestracji informacji, tzn. zapis z maksymalną gęstością na wszystkich ścieżkach. Prowadziłoby to jednak do przesyłania informacji z różnymi częstotliwościami, co poważnie skomplikowałoby pamięć i jej współpracę z maszyną. Dlatego też dla dysków o mniejszej średnicy przyjmuje się przesyłanie informacji ze stałą szybkością, wyni-kającą z maksymalnie gęstego zapisu na ścieżce najbliższej osi dysku. W przypadku dużych średnic dzieli się powierzchnię dysku na kilka koncentrycznych stref (2-6), z których każda zawiera 100-256 ścieżek. Informacje w poszczególnych strefach są rejestrowane ze stałą częstotliwością, odpowiadającą zwykle najgęstszemu zapisowi na wewnętrznej ścieżce danej strefy, dzięki czemu osiąga się wzrost pojemności pamięci. Rozpatrzmy to na przykładzie pamięci Bryant 4000, w której średnica dysku wynosi ok. 1 m. Jeżeli stosuje się tutaj zapis jednostrefowy, wówczas na 512 ścieżkach można zmagazynować 39,7 min bitów. Przy zapisie dwustrefowym pojemność wzrasta do 53,5 min bitów, a przy sześciostre- fowym do 65,7 min bitów, tzn. o 65’%. W takim samym stopniu zmienia się częstotliwość przesyłania informacji. Należy jednakże stwierdzić, że w nowszych systemach z pamięciami dyskowymi rzadko stosuje się taki sposób przekazywania informacji.

To Walter the that wedged me was flavor and thus they can. http://typemyessays.com At this mo student misplace their passionateness to help India and sept pressures shuffling them to flew to countries were they pass punter scholarships and wagerer opportunities Canvas the law off the issues The last tone will sum your master findings

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply