Podstawowy program prac IMM nad rozwojem pamięci bębnowych

Powyższe zmiany dokonywane były niejako na marginesie podstawowego programu prac IMM nad rozwojem pamięci bębnowych. Program ten stanowił wycinek prac nad maszyną ZAM-3, a jego wynikiem było opracowanie pod koniec 1963 r. pamięci PB-3 o modułowej konstrukcji i pojemności 32 tys. słów (ok. 1 min bitów). Osiągnięty wówczas znaczny postęp w technologii tlenkowych warstw magnetycznych, wyrażający się m.in. zmniejszeniem grubości warstwy do ok. 12 ¡.im, oraz stabilność wymiarowa nowo opracowanego bębna B-3 w szerokim zakresie temperatur, pozwalająca na bezpieczne zbliżenie głowic na odległość 16 ¡.im od powierzchni warstwy, umożliwiły w tej pamięci podwyższenie gęstości zapisu informacji wzdłuż ścieżki do 9 bitów/mm.

W ciągu następnych dwóch lat pamięć PB-3 została przekonstruowana, stając się jednym z modułów (o nazwie PB-5) maszyny ZAM-41. Pamięć PB-5 zachowała wszystkie podstawowe parametry swojego pierwowzoru, a zmiany polegały przede wszystkim na zastosowaniu w pamięci bębnowej standardowych elementów używanych w części centralnej maszyny, takich jak różnego rodzaju elementy konstrukcyjne, źródła zasiłające itp., co przy zamierzonej produkcji seryjnej maszyn ZAM-41 miało niemałe znaczenie. Do roku 1969 Zakład Doświadczalny IMM wyprodukował około 40 modułów pamięci PB-5. Niezależnie, produkcję samego bębna B-3 podjęły Wrocławskie Zakłady Elektroniczne ELWRO, mające już pewne doświadczenie w tej dziedzinie, nabyte w latach 1962-65 przy produkcji seryjnej wspomnianej na początku maszyny UMC-1 i wchodzącego w jej skład bębna. Przeznaczeniem bębna B-3 stały się tutaj własne maszyny ODRA oraz maszyny ROBOTRON-300 (NRD).

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply