Prace nad rozwojem krajowych pamięci bębnowych

Początki prac nad pamięciami bębnowymi w Polsce sięgają roku 1958. Prace podjęte w Instytucie Maszyn Matematycznych (ówczesna nazwa Zakład Aparatów Matematycznych PAN), ze znacznym opóźnieniem w stosunku do rozwoju elektronicznej techniki obliczeniowej w krajach przodujących, miały charakter nie tylko poznawczy. Ich celem było przede wszystkim wyposażenie w pamięć zewnętrzną uruchomionej w tym czasie pierwszej polskiej maszyny cyfrowej XYZ. Cel osiągnięto na początku 1960 r., kiedy to pamięć bębnowa o pojemności ok. 300 tys. bitów po-ważnie – jak na ówczesne potrzeby – pomnożyła możliwości maszyny, wspomagając jej pamięć operacyjną zawierającą 512 słów szesnastokrot- nie większym zasobem łatwo dostępnych informacji.

Niezależnie od prac badawczych i konstrukcyjnych prowadzonych w Instytucie Maszyn Matematycznych, w tym samym mniej więcej czasie również w Katedrze Budowy Maszyn Matematycznych Politechniki Warszawskiej została opracowana pamięć bębnowa o pojemności ok. 150 tys. bitów, stanowiąca jedyną pamięć operacyjną skonstruowanej w tej katedrze elektronicznej maszyny cyfrowej UMC-1. W przeciwieństwie do konstrukcji instytutowej bęben ten miał poziomo usytuowaną oś obrotu. Około 1965 r. pojemność tej pamięci zwiększono czterokrotnie.

W toku dalszych prac w 1961 r. zbudowano w Instytucie udoskonaloną wersję pamięci XYZ. Zachowując taką samą jak poprzednio gęstość zapisu informacji na ścieżce (6 bitów/mm), podwojono pojemność bębna przez zwiększenie liczby głowic. Usunięto również, dzięki odpowiedniemu doborowi materiałów, poważny mankament pierwszej konstrukcji, mianowicie potrzebę stosowania termostatu dla zapewnienia ściśle określonej temperatury pracy pamięci. Konstrukcja ta pod nazwą PB-2 weszła w skład maszyny ZAM-2 i do roku 1966 została powielona w kilkudziesięciu egzemplarzach w związku z produkcją maszyny tego typu. Oczywiście, w tym okresie podlegała ona dalszym ulepszeniom, mającym głównie na celu zwiększenie niezawodności jej działania. Należy tu wymienić wprowadzenie techniki półprzewodnikowej tak do układu wybierania głowic, jak i do układów zapisu i odczytu informacji, oraz zastosowanie nowego rozwiązania bębna (B-3). Nastąpiła więc istotna zmiana jakości pamięci PB-2, przy zachowaniu jednakże pierwotnej organizacji jej współpracy z maszyną, a także pojemności i prędkości przesyłania informacji.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply