Schemat ramieniowego zespołu buforowego

Schemat ramieniowego Rys. 10.18. Schemat ramieniowego zespołu buforowego zespołu buforowego z dodatkowymi rolki na ruchomym ramieniu, 2 – pojemnikami rolki stałe, 3 głowice, 4 taśma, 2 – dodatkowe pojemniki

szpula cami magnetycznymi. Długość odcinków taśmy zawartych w tego rodzaju pojemnikach jest określana na podstawie obserwacji położenia ruchomego ramienia, napinającego taśmę na rolkach. W czasie pobierania taśmy z pojemnika ruchome ramię przemieszcza się ruchem obrotowym w kierunku rolek stałych, a przy wprowadzaniu taśmy do pojemnika w kierunku przeciwnym. Na rysunku 10.17 kierunki tych ruchów pokazano za pomocą strzałek.

Wadą tego rozwiązania jest znaczna bezwładność ruchomego ramienia, powodująca dalszy jego ruch po zatrzymaniu przesuwu taśmy, co jest szczególnie niepożądane w przypadku pobierania taśmy z pojemnika. Przeciwdziała się temu np. przez wyposażenie zespołu buforowego w dwa dodatkowe niewielkie pojemniki podciśnieniowe, których zadaniem jest wyrównywanie zmieniającego się naciągu taśmy. Schemat takiego zespołu przedstawiono na rys. 10.18.

Pamięć z ramieniowym Rys. 10.20. Pamięć z kolumnowym zespołem buforowym (Zeiss) zespołem buforowym (IMM-PT2) Inną wadą ramieniowego zespołu buforowego, trudną do wyeliminowania, jest względnie szybkie zużywanie się warstwy magnetycznej na taśmie na skutek tarcia o powierzchnię licznych rolek. Łożyskowanie rolek pozwala wprawdzie na ich obrót wokół osi, co zmniejsza tarcie, jednakże skuteczność tego rozwiązania jest mała w momentach startu

i stopu. Przykładem układu przesuwu taśmy z ramieniowym zespołem buforowym może być układ stosowany przez firmę Zeiss w pamięci ZMB 30, pokazany na rys. 10.19.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply