Wzdłużny zapis magnetyczny

To: 1 – rdzeń głowicy, 2 – uzwojenie, 3 – szczelina, 4 – strumień magnetyczny, 5 – warstwa magnetyczna, v – prędkość przesuwu warstwy, i – prąd w uzwojeniu kolejno z jednej ścieżki na drugą, poprzecznie do kierunku ruchu nośnika. Stosowane są również rozwiązania pośrednie, w których pewna liczba głowic obsługuje znacznie większą liczbę ścieżek.

Najbardziej rozpowszechnioną metodą zapisu magnetycznego jest zapis wzdłużny, w którym główny kierunek namagnesowania leży w płaszczyźnie powierzchni nośnika i jest równoległy do kierunku ruchu powierzchni (rys. 10.1).

Występujące w procesie magnesowania zjawisko nasycenia nośnika magnetycznego daje dwa wyróżnione, łatwo odtwarzalne stany magnetyczne. Stanom tym, względnie ich kombinacji, można w łatwy sposób przyporządkować informacje binarne (1 lub 0). Czynnikiem przyporządkowującym jest prąd płynący w uzwojeniu głowicy zapisującej. Jeden kierunek tego prądu odpowiada nasyceniu dodatniemu, drugi ujemnemu.

Zaletami zapisu magnetycznego są: nieograniczona używalność nośnika magnetycznego w przypadku bezstykowej pracy z głowicami, brak potrzeby regeneracji zapisanych informacji dla ich zachowania, możliwość umieszczenia warstwy rejestrującej na różnych konfiguracjach powierzchni nośnej, znaczna odporność na warunki eksploatacji.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply