ZASADA DZIAŁANIA PAMIĘCI ELEKTROMECHANICZNYCH

Omówione w poprzednich rozdziałach pamięci charakteryzowały się jedną wspólną cechą – procesy pamięciowe (zapis, odczyt, przechowywanie informacji) w tych pamięciach zachodziły w nieruchomym nośniku informacji. I choć wśród tego rodzaju urządzeń należy szukać pamięci przyszłości, na razie nie zaspokajają one wszystkich potrzeb elektronicznej techniki obliczeniowej. Ich pojemności, nawet największe z obecnie osiąganych, są wciąż za małe, a koszty – mimo bardzo dużych postępów w automatyzacji produkcji — zbyt wysokie.

Pod względem działania pamięciom z nośnikiem stałym można przeciwstawiać pamięci elektromechaniczne – z ruchomym nośnikiem informacji. Przesuw nośnika względem głowic jest tutaj niezbędny zarówno do osiągnięcia pożądanego miejsca w pamięci, jak i do odczytania zapisanych informacji. Reprezentantami tej grupy pamięci są m.in. bębny, dyski, karty i taśmy magnetyczne. Większość z nich to pamięci cykliczne, w których nośnik porusza się ruchem obrotowym, co oznacza, że określone miejsce pamięci w stałych odstępach czasu znajduje się w zasięgu oddziaływania głowicy magnetycznej. Pozostałe są pamięciami sekwencyjnymi, w których informacje są rozmieszczone jedna za drugą, a dostęp do nich wymaga przesuwania nośnika względem głowic na znacznej nieraz długości.

Czasy dostępu do informacji w tych pamięciach są wielokrotnie dłuższe niż w pamięciach z nośnikiem stałym i wynoszą od kilku do kilkuset milisekund dla pamięci cyklicznych oraz do kilku minut dla pamięci sekwencyjnych.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply